Aslında medeniyet dediğimiz şey, tam olarak bu kuyu kenarı kalabalığıdır. Birimiz bir laf bırakırız ortaya; ne anlama geldiğine bakmadan herkes ucundan tutar. Kimse durup da "Kardeşim, biz bu kuyunun dibinde ne arıyoruz?" diye sormaz. Çünkü mesele su içmek değil, o kuyunun başında kimin daha çok bağırabileceği, kimin başkasını dirsekleyip bir adım öne geçebileceğidir.
İnsanoğlu garip bir omurgasızlık abidesidir. Gün boyunca gururdan, dik duruştan, ilkelerden bahsedenler; akşam o kuyunun kenarında birbirinin ayağını kaydırmak için sıraya girer. Herkesin eli başkasının kuyusunu kazmakla meşguldür ama kimse kendi kazdığı çukurun eninde sonunda kendi mezarı olacağını fark etmez. Birbirimizin sırtına basarak yükseldiğimizi sanırız ama asıl yaptığımız, altımızdaki toprağı oymaktan başka bir şey değildir. Bir tebessümün arkasına saklanan hançerler, iki yüzlü dostluklar, menfaat uğruna satılan onurlar... Hayat, kuyuya taş atanla o taşı çıkmaya çalışırken birbirini boğanların arasında geçen trajikomik bir tiyatrodan ibarettir.
O yüzden akıllı geçinip ömrünü hesap kitapla tüketenlere bakmayın siz. Arada bir o taşı atan deli olmak lazımdır. Hiç olmazsa kimseye yaranma derdi yoktur, kimsenin sırtına basma kurnazlığı yoktur. En azından deliliği bellidir, dürüsttür.
Bırakın kırk akıllı kuyunun dibinde debelensin; siz en iyisi ne kuyuya inin ne de taşı atanla yarışın. Hayat, başkalarının kazdığı çukurlara düşmeyecek kadar kısa, bu omurgasız kalabalığa sırtını dönüp kendi yolundan gidecek kadar da kıymetlidir.
Özkan KOÇ
Malatya Beyan Haber İmtiyaz Sahibi / Malatya Yaşam Haber Genel Yayın Koordinatörü







