Kar taneleri havada süzülürken izlemesi ne kadar huzur vericiyse, yere değdiği an biz engelliler için o kadar büyük bir sınav başlıyor. Ben, sağ dizini kaybetmiş ve hayata bir protezle tutunan bir kardeşinizim. Belki dışarıdan bakıldığında sadece "biraz yavaş" yürüdüğüm sanılıyor ama o karlı yollar benim için birer mayın tarlasından farksız.
Protez kullananlar bilir; zemin kayganlaştığında o yapay eklem sizin kumandanızdan çıkar. Ayağınızı nereye bastığınızı hissedemezsiniz, dengenizi korumak için verdiğiniz o üstün çaba bazen yetmez. Bir bakmışsınız, yerle bir olmuşsunuz. Sadece fiziksel bir acı değil bu; kalabalığın içinde o çaresizce düşüş anı, insanın ruhunda da derin izler bırakıyor.
Sadece ben de değil; tekerlekli sandalye kullanan bir arkadaşımın o kara saplanan tekerleklerini, görme engelli bir abimin kar yüzünden silinen kılavuz yollarını düşündükçe, bu beyaz güzelliğin aslında ne kadar "engelleyici" olabileceğini daha iyi anlıyorum.
Umudumuz Sokakların Açık Kalması
Şükür ki bu ilk kar henüz tam anlamıyla yeri tutmadı, sadece şehre bir "merhaba" deyip geçti. Ancak biliyoruz ki Malatya’nın kışı serttir, asıl kar kapıdadır.Buradan hem yetkililere hem de komşularımıza seslenmek istiyorum: Bizim için "bir karış kar", aşılmaz bir duvar demektir. Belediyemizin bu konuda geçmiş tecrübeleriyle hazırlıklı olduğunu, kar tuttuğu anda önceliği bizlerin yoğun kullandığı kaldırımlara, duraklara ve hastane önlerine vereceğini umut ediyorum. Temizlenmeyen bir kaldırım, bizim eve hapsolmamız demektir.
Kar yağdığında lütfen sadece kendi yolunuzu değil, yanınızdan geçen o aksayan adımı, o zor dönen tekerleği de görün. Bir koluna girmek, bir yolu açmak bazen dünyaları değiştirebilir.
Dilerim bu kış, Malatya’nın sokakları biz engelliler için bir engel parkuruna dönüşmez. Beyazın tadını hep birlikte, düşmeden ve incinmeden çıkarabiliriz.
