Bugünlerde Malatya’da kime "Nasılsın?" diye sorsan, cevabı almadan önce derin bir iç çekiş duyuyorsun. O iç çekişin içinde yıkılan binalardan çok daha fazlası var. Bizim kuşağın Malatya’sı sadece bir şehir değildi; her sokağı bir anı defteri, her dükkanı bir hikâyeydi. Şimdi ise o defterin sayfaları koparılmış, hikâyeleri yarım kalmış gibi. İnsan, her gün geçtiği caddede yönünü şaşırır mı? Eğer o cadde Malatya’nın kalbiyse, evet, şaşırıyormuş.
Mekanlar Gidince İnsan Kimsesiz Kalıyor Eskiden Akpınar’da bir dostla karşılaşmak, Kışla Caddesi’nde bir aşağı bir yukarı turlamak şehrin yazısız anayasasıydı. Emeksiz’in o kendine has kalabalığı, Kuyumcular Çarşısı’nın o vakur duruşu... Şimdi oralar birer hafıza boşluğu gibi. Bir şehri ayakta tutan şey sadece beton değilmiş; o köşedeki esnafın selamı, o fırından gelen sıcak ekmek kokusu, o parkta edilen iki çift lafmış. Malatya şimdi sanki ruhu bedeninden çekilmiş bir dev gibi sessizce iyileşmeyi bekliyor.
"Eski Malatya" Artık Sadece Bir Adres Değil Orta yaşın o sitemkar ama umutlu gözleriyle baktığımızda, Malatya’nın sadece fiziksel olarak değil, sosyal olarak da bir "yerinden edilme" yaşadığını görüyoruz. Komşunun komşuyu tanımadığı konteyner kentlerde ya da şehirden kopuk yeni yerleşim yerlerinde, Malatyalı olmanın o eski "sıcaklığını" arıyoruz. Eskiden Malatya bir bütündü; şimdi ise her birimiz o bütünden kopmuş birer parça gibiyiz. Kernek’teki o fıskiyenin sesi artık sadece kulaklarımızda değil, rüyalarımızda çalıyor.
Kayısıdan Öte Bir Şey: Malatyalılık Hukuku Herkes kayısıyı konuşur ama biz Malatyalılar "hukuku" konuşuruz. Birbirimize sahip çıkmayı, o zor günde gösterdiğimiz o vakur duruşu... Şimdi bu şehri yeniden kurarken, sadece binaları dikmek yetmez. O "Malatyalı" ruhunu, o karşılıksız komşuluğu, o birbirinin eksiğini kapatan eski çarşı ahlakını da yeniden inşa etmemiz lazım. Yoksa elimizde sadece yeni ama dilsiz bir şehir kalır.
Sonuç Olarak; Malatya bizim için bir adres değil, bir aidiyettir. Bugün tozun toprağın içinde yürüyor olabiliriz ama her Malatyalının cebinde o eski günlerin anahtarı duruyor. O anahtar bir gün yine o eski neşeli kapıları açacak. Belki biraz vaktimiz var, belki biraz yorgunuz; ama Malatya dediğin, her kıştan sonra o kayısı ağaçlarının bembeyaz çiçek açması gibi, küllerinden yeniden doğmayı iyi bilir. Biz o sokağın çocuklarıyız; şehre küsmek bize yakışmaz, onu yeniden sarıp sarmalamak boynumuzun borcudur.
