Malatya’da Betonun Arasında Unuttuğumuz Bir Şey Var: Biz

Rakamların ve inşaat projelerinin gölgesinde kalan asıl hikâye: İnsan. Malatya'da devasa bir şantiye yükselirken, modern blokların arasında eski samimiyetimizi arıyoruz. Bir şehri ayakta tutan şey sadece beton temeller mi, yoksa o sokaklarda biriken hatıralar mı? Şehrin ruhunu kurtarmak için geç kalmadan sormamız gereken sorular var.

Bugünlerde Malatya’da başımızı nereye çevirsek bir vinç, nereye baksak devasa bir inşaat görüyoruz. Akpınar’dan Kışla Caddesi’ne, oradan Kanalboyu’na kadar her yer bir şantiye alanı. Şehir yeniden kuruluyor, evet. Ama bir sabah kalkıp Emeksiz’de yürüdüğümde ya da yıkılan o eski dükkânların tozlu boşluğuna baktığımda kendime şu soruyu sormadan edemiyorum: Biz bu binaları dikiyoruz ama Malatya’nın o eski ruhunu nereye koyacağız?

Gazetecilik, sadece "şu kadar konut teslim edildi" ya da "rezerv alan ilan edildi" haberi yapmak değildir. Benim penceremden bakınca asıl mesele, o binaların içine girecek olan insanın huzurudur. Biz Malatyalılar, sadece başımızı sokacak bir dam değil; kapısını çaldığımızda "Buyur bir çayımızı iç" diyecek komşumuzu da geri istiyoruz. Şimdi her yer beton, her yer birbirinin aynısı bloklar. Korkarım ki şehir büyürken, o bizi "biz" yapan mahalle kültürümüz bu toz duman arasında kaybolup gidecek.

Son zamanlarda internet haberlerine bakıyorum; herkes bir rakam yarışı içinde. Kimse o enkazların arasından geçerken boğazı düğümlenen emekli amcanın ne hissettiğini, dükkânı yıkılan esnafın o daracık konteynerde nasıl hayal kurmaya çalıştığını yazmıyor. Oysa gazetecilik, tam da o insanın sesini duyurmak, o insanın derdiyle dertlenmektir. Bir şehri yeniden kurmak sadece mühendislerin işi olmamalı; sosyologların, sanatçıların ve en önemlisi o şehrin hafızasını taşıyan bizlerin de söyleyecek bir sözü olmalı.

Eski Malatya’yı özlemek sadece bir nostalji değil, bir hak arayışıdır aslında. Söğütlü Cami’nin gölgesinde soluklandığımız, kuyumcular çarşısında birine selam vermeden geçemediğimiz o samimiyeti yeni projelerde de görmek hakkımız. Eğer biz bugün sessiz kalırsak, yarın elimizde ruhsuz, kimliksiz ve sadece beton yığınından ibaret bir şehir kalacak.

Benim derdim bağcıyı dövmek değil, üzüm yemek. Bu şehir bizim. Tozuyla, çamuruyla, acısıyla bizim. Ama isterim ki yarın çocuklarımız bu şehirde büyürken sadece "sağlam binaları" değil, bizim çocukluğumuzdaki o kadim "Malatyalılık" ruhunu da bulabilsinler.

Gelin, bu şehri sadece inşa etmeyelim; onu yeniden yaşatalım. Çünkü bir şehri ayakta tutan şey sadece temeli değil, içindeki insanların birbirine olan güvenidir.