MEMNUNİYET ÇIKMAZI: HERKESE YETİŞİRKEN KENDİNE GEÇ KALMAK

Kalemim yorgun, adımlarım isteksiz... Toplumun bize öğrettiği 'asla pes etme' sloganının gölgesinde, durmanın ve yorulmanın da bir hak olduğunu unuttuk. Herkesi memnun etme yükünü yere bırakıyorum. Çünkü insanın ilk sorumluluğu başkalarını mutlu etmek değil, kendi ruhunu ayakta tutabilmektir.

Bugün ne bir haber peşinde koşmak ne de bir başkasının benden beklediklerini yerine getirmek istiyorum. Çünkü fark ettim ki, herkesi memnun etmeye çalışırken en çok kendimi unutmuşum.

Bir gazetecilik öğrencisi ve sağ diz üstü ampute futbolcu olarak hayatımı hep "mücadele" kelimesiyle tanımladım. Sahada tek bacakla koşmanın zorluğunu da, haber yetiştirmenin stresini de birer gurur nişanı gibi göğsümde taşıdım. Ama bugün anlıyorum ki beni asıl yoran yoğun tempo ya da fiziksel engellerim değilmiş; beni asıl tüketen, her şeyi ve herkesi memnun etme zorunluluğuymuş.

Beklentilerin Gölgesinde Kalmak

İş dünyası, okul ve sosyal çevre bizden hep aynı şeyi bekliyor: Hiç hata yapmayan bir performans ve bitmeyen bir neşe. Bir gazeteci adayı olarak hep en hızlı ve doğru olmam; bir sporcu olarak da her zaman en güçlü durmam istendi. Bu beklentileri karşılamak adına verdiğim her taviz, zamanla ruhumda derin boşluklar açtı.

Herkesin onayını alma çabası, bir süre sonra insanın kendi iç sesini susturuyor. "Hayır" diyemediğimiz her iş, başkası kırılmasın diye sırtlandığımız her yük, aslında kendi hayatımızdan çaldığımız birer parça. Başkalarının takdirini kazanırken kendi iç huzurumu kaybettiğimi, ancak hiçbir şey yapmak istemediğim o "tükenmişlik" anında fark edebildim.

Durma Hakkı ve Gerçek Güç

Bize hep "asla pes etme" dendi. Oysa bazen pes etmek değil, sadece durmak gerekir. Şu an hissettiğim bu yoğun bıkkınlık, aslında ruhumun bana verdiği bir "dur" uyarısı. İnsan bir makine değil; yorulabilir, kırılabilir ve her şeyden el çekmek isteyebilir.

Yolda,Sahada düştüğümde hemen kalkmayı öğrendim ama şimdi anlıyorum ki gerçek güç, bazen kalkmak için acele etmemekmiş. Herkesi mutlu etmeye çalışmak, taşınması en ağır yüktür. Bu yükü yere bırakmak bir zayıflık değil, aksine bir hayatta kalma tercihidir.

Bugün kalemim yorgun, adımlarım isteksiz. Başkalarının çizdiği "ideal" kalıplara sığmaya çalışmaktan yoruldum. İnsanın bu hayattaki ilk sorumluluğu başkalarını mutlu etmek değil, kendi ruhuna sahip çıkabilmektir.

Eğer bugün hiçbir şey yapmak istemiyorsam, bu kendime verdiğim en dürüst cevaptır: "Yoruldum ve biraz kendimle kalmaya ihtiyacım var."